Dansen op de vulkaan: waarom missiekritische communicatie meer aandacht verdient

In dit artikel:

Missiekritische communicatie is de onzichtbare fundering van veel organisaties: van ziekenhuizen en luchthavens tot overheden, retailers en gevangenissen. Pas als portofoons, orderpicksystemen of medische verbindingen uitvallen, blijkt hoe afhankelijk processen, veiligheid en reputatie zijn van deze netwerken. Dat maakt communicatie niet langer een luxe maar van levensbelang voor continuïteit en veiligheid.

Organisaties onderschatten vaak de kwetsbaarheid omdat systemen jarenlang probleemloos draaien. Belangrijke vragen blijven daardoor onbeantwoord: wat gebeurt er als een verbinding een uur, een dag of langer wegvalt? Antwoord begint bij strategie: welke kernfuncties moeten altijd werken en welke risico’s brengt falen met zich mee voor medewerkers en bedrijfsvoering? Vertaal die strategische keuzes naar technische eisen: redundantie, fall-backs, backups en noodscenario’s.

Defensie werkt met het Pace-model (Primary, Alternative, Contingency, Emergency) dat meerdere lagen van oplossing voorschrijft — niet alleen één redundant systeem. Een veelvoorkomende valkuil is welbeschouwd plannen op papier, maar nooit oefenen of testen: een noodaggregaat levert weinig op als de accu op het kritieke moment faalt.

Daarnaast verandert technologie snel. Oplossingen die nu volstaan, kunnen binnen een jaar verouderd raken of ontoereikend bij uitbreiding van diensten. Voorbeelden: prepaid-backuptelefoons verliezen hun waarde als 2G/3G-netwerken verdwijnen, terwijl satellietcommunicatie juist toegankelijker wordt en nieuwe opties biedt. Eén techniek volstaat zelden; mixen van methoden en continue bijstelling is noodzakelijk.

Kortom: behandel communicatiesystemen expliciet als essentiële infrastructuur. Analyseer afhankelijkheden, bouw meerdere lagen van back-up in, oefen noodprocedures en blijf technologisch bij. Wie communicatie als vanzelfsprekend beschouwt, neemt een onnodig groot risico.