Digitale soevereiniteit, hoe dan?

In dit artikel:

Digitale soevereiniteit wordt voor organisaties een strategisch thema nu zij steeds afhankelijker zijn van digitale diensten. Het draait om het behouden van controle over data, systemen en digitale processen, zodat risico’s worden beperkt, aan compliance-eisen kan worden voldaan en de continuïteit beter is gewaarborgd. Dat vereist niet dat alle technologie lokaal draait: ook in cloud- en hybride omgevingen kan een organisatie de regie houden over inrichting, beveiliging en toegangsrechten.

Naast technische keuzes zijn bestuurlijke, juridische en strategische afspraken nodig. Open standaarden, modulaire systemen en transparante contracten kunnen vendor lock-in verminderen en migratie naar een andere leverancier vergemakkelijken. Minder afhankelijkheid vergroot bovendien de wendbaarheid bij nieuwe regelgeving, technologische veranderingen, storingen, beveiligingsincidenten of geopolitieke ontwikkelingen.

Leveranciers spelen hierin een belangrijke rol door aantoonbaar soevereine omgevingen aan te bieden, met controle, transparantie en juridische zekerheid. Voor organisaties is het volgens de auteur verstandig om vast te leggen dat data binnen de Europese Unie wordt opgeslagen en verwerkt, mede vanwege de AVG. Ook moeten datalocaties en subverwerkers transparant zijn.

Encryptie van gegevens tijdens transport en opslag is noodzakelijk, maar voor volledige controle moeten organisaties zelf de encryptiesleutels en certificaten beheren. Deze aanpak staat bekend als ‘customer managed keys’ of ‘bring your own key’. Contracten moeten daarnaast ondubbelzinnig bepalen dat de organisatie eigenaar blijft van alle data en dat leveranciers die niet zonder toestemming mogen inzien, delen of analyseren. Digitale soevereiniteit is daarmee een combinatie van technologie, juridische afspraken en governance, en vormt een basis voor een veilige, autonome en toekomstbestendige digitale strategie.